Adoracja eucharystyczna w intencji uświęcenia kapłanów oraz duchowe macierzyństwo

Dzięki modlitwie matek o powołania, z niewielkiej miejscowości o nazwie Lu, wyszły 323 osoby konsekrowane. Duża część z nich spotkała się w ich miasteczku w dniach od 1 do 4 września 1946 roku. Spotkanie odbiło się echem na całym świecie. Ta fotografia jest jedyną taką w historii Kościoła katolickiego.



List, który kongregacja wysyła w celu poparcia i rozwijania adoracji eucharystycznej w duchu wynagrodzenia i uświęcenia duchowieństwa

„Ekscelencjo, czcigodny Księże Biskupie!

    Jest naprawdę tyle do zrobienia dla prawdziwego dobra duchowieństwa oraz dla owocności posługi duszpasterskiej w dzisiejszej sytuacji. Jednak właśnie dlatego – zachowując mocne postanowienie, że będziemy stawiać czoło tym wezwaniom, nie uciekając od trudności i koniecznych trudów, a także świadomi, że działanie jest konsekwencją tego, kim się jest, oraz że duszą wszelkiego apostolatu jest zażyłość z Bogiem – pragniemy zainicjować ruch duchowy, który uświadamiając coraz bardziej związek ontyczny między Eucharystią a Kapłaństwem oraz szczególne macierzyństwo Maryi wobec wszystkich Kapłanów, zrodziłby łańcuch wieczystej adoracji w celu zadośćuczynienia za słabości oraz dla uświęcenia duchowieństwa, pobudzając do zaangażowania dusze kobiet konsekrowanych, które zechciałyby – na wzór Najświętszej Dziewicy Maryi, Matki Najwyższego i Wiekuistego Kapłana oraz Współpracowniczki w Jego dziele Odkupienia – przyjąć poprzez duchową adopcję Kapłanów, aby pomagać im poprzez ofiarę z samych siebie, modlitwę i pokutę.
    Według niezmiennej Tradycji misterium i rzeczywistość Kościoła nie ograniczają się do struktury hierarchicznej, do liturgii, do sakramentów i do zarządzeń prawnych. W rzeczywistości bowiem najgłębsza natura Kościoła i pierwsze źródło jego skuteczności uświęcającej należy upatrywać w mistycznym zjednoczeniu z Chrystusem.
    Według doktryny i samej struktury konstytucji dogmatycznej Lumen gentium nie można sobie wyobrazić tego zjednoczenia w oderwaniu od tej, która jest Matką Słowa Wcielonego i którą Jezus pragnął, aby była jak najściślej z Nim zjednoczona dla zbawienia całego rodzaju ludzkiego.
Nie jest zatem przypadkiem że tego samego dnia, w którym została promulgowana Konstytucja dogmatyczna o Kościele – 21 listopada 1964 roku – Paweł VI ogłosił Maryję «Matką Kościoła», to znaczy Matką wszystkich wiernych i wszystkich pasterzy.
    Drugi Sobór Watykański – odnosząc się do Błogosławionej Dziewicy Maryi – mówi w ten sposób: „Poczynając Chrystusa, rodząc Go, karmiąc, ofiarując Go w świątyni Ojcu i współcierpiąc z Synem swoim umierającym na krzyżu, w szczególny zaiste sposób współpracowała Ona z dziełem Zbawiciela przez wiarę, nadzieję i miłość żarliwą, aby odnowić życie nadprzyrodzone w duszach ludzkich. Dlatego też stała się nam Matką w porządku łaski” (Lumen gentium, 61).
    Nic nie dodając ani nie ujmując jedynemu pośrednictwu Chrystusa, Maryja Dziewica jest uznawana i wzywana w Kościele jako Orędowniczka, Wspomożycielka, Pomoc, Pośredniczka. Ona jest wzorem miłości macierzyńskiej która musi ożywiać tych, którzy współpracują – poprzez misję apostolską Kościoła – w odrodzeniu całej ludzkości (zob. LG 65).
    W świetle tego nauczania, które należy do eklezjologii II Soboru Watykańskiego, wierni, kierując wzrok na Maryję – świetlany przykład wszelkich cnót – są wezwani naśladować pierwszą Uczennicę, Matkę, której w Janie – u stóp krzyża (zob. J 19,25-27) – został powierzony każdy uczeń, stając się w ten sposób jej dzieckiem i ucząc się od Niej prawdziwego sensu życia w Chrystusie.
    W ten sposób – i właśnie wychodząc od miejsca zajmowanego oraz roli pełnionej przez Najświętszą Dziewicę w historii zbawienia – zamierza się w szczególny sposób zawierzyć Maryi, Matce Najwyższego i Wiekuistego Kapłana, wszystkich Kapłanów, budząc w Kościele ruch modlitewny, który postawi w centrum adorację eucharystyczną trwającą dwadzieścia cztery godziny na dobę, aby ze wszystkich stron ziemi wznosiła się zawsze do Boga nieprzerwana modlitwa adoracji, dziękczynienia, uwielbienia, prośby i wynagrodzenia, której pierwszorzędnym celem będzie wzbudzić wystarczającą liczbę świętych powołań do stanu kapłańskiego, a zarazem by towarzyszyć w sposób duchowy – w ramach Ciała Mistycznego – poprzez swego rodzaju duchowe macie-rzyństwo tym, którzy zostali już powołani do kapłaństwa służebnego i są ontycznie upodobnieni do jedynego Najwyższego i Wiekuistego Kapłana, aby coraz lepiej służyć Jemu i braciom jako ci, którzy pełnią swój rząd równocześnie w Kościele i wobec Kościoła, uobecniając Chrystusa i reprezentując Go jako Głowę, Pasterza i Oblubieńca Kościoła.
    Uprasza się zatem wszystkich biskupów diecezjalnych, którzy w szczególny sposób zdają sobie sprawę ze specyfiki posługi kapłańskiej oraz z tego, że niemożliwe jest zastąpić ją w życiu Kościoła, a także czują, jak pilne jest wspólne działanie na rzecz kapłaństwa służebnego, aby zaangażowali się w popieranie – w różnych środowiskach powierzonego im Ludu Bożego – prawdziwych wieczerników, gdzie duchowni, osoby zakonne i świeccy zjednoczeni między sobą i w duchu prawdziwej komunii poświęcać się będą modlitwie w formie stałej adoracji eucharystycznej, zarówno w duchu wynagradzającym, jak i rzeczywistego i autentycznego oczyszczenia.
    W załączeniu przekazuje się broszurę, która pomoże lepiej zrozumieć ducha tej inicjatywy oraz formularz, który proszę odesłać do naszej Kongregacji, jeżeli Ekscelencja zamierza – do czego bardzo zachęcamy – przyłączyć się w duchu wiary do przedstawionego projektu.
Maryja, Matka Jedynego Wiecznego i Najwyższego Kapłana, niech błogosławi tej inicjatywie i oręduje u Boga, wypraszając autentyczną odnowę życia kapłańskiego na podstawie jedynego możliwego wzoru: Jezusa Chrystusa, Dobrego Pasterza!
    Z serdecznymi wyrazami szacunku, złączeni więzią komunii eklezjalnej, z uczuciami silnej miłości braterskiej


Watykan, 8 grudnia 2007 r.
Uroczystość niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny”.



Nota wyjaśniająca, aby rozwinąć w diecezjach (parafiach, kościołach rektoralnych, kaplicach, klasztorach, wspólnotach zakonnych, seminariach) praktykę stałej adoracji w intencji wszystkich kapłanów oraz powołań
    „W adhortacji apostolskiej Sacramentum caritatis Ojciec Święty Benedykt XVI skonkretyzował niezmienne nauczanie Kościoła o centralnym miejscu adoracji eucharystycznej w życiu eklezjalnym, poprzez wezwanie do wieczystej adoracji, skierowane do wszystkich Pasterzy – Biskupów i Kapłanów – oraz do Ludu Bożego: «Dlatego wraz ze zgromadzeniem synodalnym żywo polecam Pasterzom Kościoła oraz Ludowi Bożemu praktykę adoracji eucharystycznej, czy to osobistej, czy wspólnotowej . Wielką korzyścią będzie tu odpowiednia katecheza, która wyjaśni wiernym [wielkie] znaczenie tego aktu kultu, który pozwala głębiej i [owocniej] przeżywać samą celebrację liturgiczną. Następnie, na ile to możliwe, [przede wszystkim] w ośrodkach [bardziej] zaludnionych, byłoby stosowne wyznaczyć kościoły oraz oratoria przeznaczone [w szczególny sposób] na wieczystą adorację. Ponadto polecam, aby w ramach formacji katechetycznej, szczególnie w trakcie [itinerarium] przygotowującego do Pierwszej Komunii Świętej, [wprowadzać dzieci] w znaczenie i piękno [trwania w obecności] Jezusa i podtrzymywać ich zdumienie wobec  Jego obecności w Eucharystii» (Sacramentum caritatis, 67).
    Odpowiadając na apel Ojca Świętego, Kongregacja ds. Duchowieństwa, w ramach powierzonej jej troski o Kapłanów, proponuje, aby:
    1. Każda diecezja wyznaczyła Kapłana, który zaangażuje się – o ile to możliwe – na pełny etat w promocję adoracji eucharystycznej i będzie koordynował tę bardzo ważną posługę w diecezji. Angażując się wspaniałomyślnie w tę posługę, on sam będzie miał możliwość żyć tym szczególnym wymiarem życia liturgicznego, teologicznego, duchowego i duszpasterskiego, w miejscu – w miarę możliwości – specjalnie przeznaczonym do tego celu, wybranym przez jego biskupa, gdzie wierni będą mogli korzystać z wieczystej adoracji eucharystycznej. Tak samo jak istnieją sanktuaria maryjne z rektorami wyznaczonymi do tej szczególnej posługi, odpowiadającej na szczególne wymagania, będą mogły istnieć jakby «sanktuaria eucharystyczne» z kapłanami odpowiedzialnymi, którzy będą rozwijali i szerzyli szczególną miłość Kościoła do Najświętszej Eucharystii, godnie celebrowanej i ciągle adorowanej. Taka posługa w gronie prezbiterium będzie przypominała wszystkim kapłanom diecezjalnym, jak to powiedział Benedykt XVI, że «właśnie w Eucharystii znajduje się sekret ich uświęcenia […]. Prezbiter musi być przede wszystkim tym, który adoruje i kontempluje Eucharystię»
    2. Wyznaczy się szczególne miejsca do stałej adoracji eucharystycznej. W tym celu zachęca się proboszczów, rektorów i kapelanów, by wprowadzili w swojej wspólnocie praktykę adoracji eucharystycznej, zarówno indywidualnej, jak wspólnotowej, według własnych możliwości, a zarazem we wspólnym wysiłku, by umocnić życie modlitwy. Nie zaniedba się zaangażowania w tę praktykę wszystkich żywotnych środowisk, poczynając od dzieci, które przygotowują się do Pierwszej Komunii.
    3. Diecezje zainteresowane tą propozycją mogą odpowiedniej pomocy do zorganizowania stałej adoracji eucharystycznej szukać w seminariach, parafiach, rektoratach, oratoriach, sanktuariach, klasztorach, konwentach. Opatrzność Boża pozwoli z pewnością znaleźć także dobrodziejów, którzy wesprą dzieła potrzebne do realizacji tego projektu odnowy eucharystycznej Kościołów lokalnych, jak na przykład: budowę czy przystosowanie miejsc kultu do adoracji wewnątrz wielkich kościołów; zakup ozdobnej monstrancji i godnych paramentów liturgicznych; dofinansowanie promujących adorację publikacji liturgicznych, duszpasterskich i z duchowości.
    4. Inicjatywy skierowane do lokalnego duchowieństwa, przede wszystkim te związane z jego formacją ustawiczną, muszą zawsze być przepojone klimatem eucharystycznym. Podkreślać to będzie odpowiedni czas przeznaczony na adorację Najświętszego Sakramentu. Chodzi o to, aby ta adoracja, razem z Mszą Świętą, stała się źródłem siły dla wszelkiego zaangażowania indywidualnego i wspólnotowego.
5. Sposób adoracji eucharystycznej w różnych miejscach może być różny, zależnie od konkretnych możliwości. Na przykład:
– adoracja eucharystyczna wieczysta, przez 24 godziny na dobę;
– adoracja eucharystyczna od wczesnych godzin rannych aż do wieczora;
– adoracja eucharystyczna od godziny… do godziny… każdego dnia;
– adoracja eucharystyczna od godziny… do godziny… w jeden dzień albo kilka dni w tygodniu;
– adoracja eucharystyczna z racji szczególnych wydarzeń, jak święta bądź rocznice.
    Kongregacja ds. Duchowieństwa wyraża wdzięczność Ordynariuszom, którzy zechcą być animatorami tego projektu, który z pewnością przyczyni się do duchowej odnowy duchowieństwa oraz Ludu Bożego w Kościołach lokalnych.
    Aby móc śledzić z bliska rozwój tego, czego pragnie Ojciec Święty, prosimy Biskupów Ordynariuszy zainteresowanych tą inicjatywą, by poinformowali naszą Kongregację, jak rozwija się stała adoracja eucharystyczna w ich diecezji, wskazując przede wszystkim kapłanów i miejsca, które zostały zaangażowane w ten ważny apostolat eucharystyczny.
    Kongregacja ds. Duchowieństwa nie omieszka, w razie potrzeby, udzielić ewentualnych wyjaśnień związanych z tym projektem

Watykan, 8 grudnia 2007 r.
Uroczystość niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny”.