Fundacja Servire Veritati, Instytut Edukacji Narodowej
Cywilizacja nr 27
Polskość i patriotyzm dzisiaj
Cena: 2100zł
Jak mamy dziś praktykować i okazywać nasze ukochanie ojczyzny? Czy wobec postępującej globalizacji oraz członkostwa Polski w UE uczucie owe nie jest staroświeckie i ośmieszające, czy ma jeszcze jakiś sens?
Odpowiedziom na te niełatwe, a jakże istotne pytania poświęcona jest zawartość niniejszego numeru „Cywilizacji”. Materiały, do zapoznania się z którymi dziś zaprasza redakcja kwartalnika, przynoszą wieloaspektowy przegląd najróżniejszych kwestii związanych ze współczesnym pojmowaniem patriotyzmu w ogóle, a jego specyficznej, „polskiej”, odmiany w szczególności.
Odpowiedziom na te niełatwe, a jakże istotne pytania poświęcona jest zawartość niniejszego numeru „Cywilizacji”. Materiały, do zapoznania się z którymi dziś zaprasza redakcja kwartalnika, przynoszą wieloaspektowy przegląd najróżniejszych kwestii związanych ze współczesnym pojmowaniem patriotyzmu w ogóle, a jego specyficznej, „polskiej”, odmiany w szczególności.
format: 166x240
oprawa: miękka
liczba stron: 224
Recenzje:
Kochać ojczyznę… ale jak?
Stanisław Konarski (1700 – 1773), założyciel i rektor sławetnego Collegium Nobilum, autor znakomitych traktatów: O skutecznym rad sposobie i O poprawie wad wymowy, był również – o czym nie wszyscy wiedzą – dramatopisarzem. Ta gałąź jego twórczości nie odznaczała się jednak wybitnymi walorami literackimi, toteż sztuki światłego księdza pijara rychło popadły w zapomnienie, poza pewną strofą z Tragedii Epaminondy (1756), przytaczaną wielokrotnie w różnych okolicznościach w całym okresie zaborów, a przez wybitnego historyka literatury Ignacego Chrzanowskiego uznaną za „najtrafniej ujmującą istotę patriotyzmu”. Strofa owa brzmi: „Nie masz zasług. To, co my zowiemy: zasługi -/ Są tylko ku ojczyźnie wypłacane długi./ Ojczyzna nic nam nie jest winna – ona pani,/ My jej więźnie, jej sługi, jej obowiązani!/ Ona nas jako matka żywi i osłania,/ Przeto warta starunku, a umiłowania./ Jej więc wolno krwi, ozdób, fortun naszych zażyć,/ My powinniśmy dla niej wszystko z życiem ważyć,/ Nie żebyśmy się od niej dopominać nowych/ Wdzięczności mieli, zysków lub nagród jakowych”
S. Konarski, co wynika z zacytowanego fragmentu, kazał pojmować patriotyzm jako nieustającą wdzięczność ku ojczyźnie i bezgraniczną oraz bezinteresowną dla niej ofiarność „za to, że jest”. Czy taka postawa powinna charakteryzować także nas, Polaków żyjących w początkach XXI w.? Jak mamy dziś praktykować i okazywać nasze ukochanie ojczyzny? Czy wobec postępującej globalizacji oraz członkostwa Polski w UE uczucie owe nie jest staroświeckie i ośmieszające, czy ma jeszcze jakiś sens? Odpowiedziom na te niełatwe, a jakże istotne pytania poświęcona jest zawartość niniejszego numeru „Cywilizacji”. Materiały, do zapoznania się z którymi dziś zaprasza redakcja kwartalnika, przynoszą wieloaspektowy przegląd najróżniejszych kwestii związanych ze współczesnym pojmowaniem patriotyzmu w ogóle, a jego specyficznej, „polskiej”, odmiany w szczególności.
Wśród owych kwestii na pierwszy plan wysuwa się zagadnienie o konieczności i umiejętności odróżnienia patriotyzmu od nacjonalizmu i szowinizmu, a dalej – rozważania o „polskim charakterze”, o naszych świętach narodowych i szacunku dla symboli, o wychowaniu w duchu patriotycznym i roli mediów w takim procesie, o tym, jak przywiązanie do ojcowizny i ciekawość historii okolicy przekłada się na umiłowanie dziejów narodu i ojczystych krajobrazów, a także o niełatwym „współżyciu” patriotyzmu z polityką.
Interesujące odniesienia historyczne związane z głównym tematem znajdą z kolei Czytelnicy w artykułach omawiających zagadnienie patriotyzmu w świetle postanowień Konstytucji 3 Maja, w zestawieniu z filozofią mesjanistyczną czy też z tezami F. Konecznego o odrębności cywilizacji i o polskości, zaś materiały o specyfice patriotyzmów: amerykańskiego, niemieckiego i francuskiego pozwolą na przeprowadzenie pouczających porównań.
Wszyscy Autorzy, których teksty publikujemy w bieżącym numerze „Cywilizacji”, są zgodni co do tego, iż u podstaw właściwie rozumianego patriotyzmu leży poczucie narodowej tożsamości, jakie – co można przeczytać w jednym z artykułów – „tkwi w zrozumieniu specyfiki dialogu pokoleń aktualnie żyjących z pokoleniami, które odeszły, czyli w rozumieniu tradycji”.
Stanisław Konarski (1700 – 1773), założyciel i rektor sławetnego Collegium Nobilum, autor znakomitych traktatów: O skutecznym rad sposobie i O poprawie wad wymowy, był również – o czym nie wszyscy wiedzą – dramatopisarzem. Ta gałąź jego twórczości nie odznaczała się jednak wybitnymi walorami literackimi, toteż sztuki światłego księdza pijara rychło popadły w zapomnienie, poza pewną strofą z Tragedii Epaminondy (1756), przytaczaną wielokrotnie w różnych okolicznościach w całym okresie zaborów, a przez wybitnego historyka literatury Ignacego Chrzanowskiego uznaną za „najtrafniej ujmującą istotę patriotyzmu”. Strofa owa brzmi: „Nie masz zasług. To, co my zowiemy: zasługi -/ Są tylko ku ojczyźnie wypłacane długi./ Ojczyzna nic nam nie jest winna – ona pani,/ My jej więźnie, jej sługi, jej obowiązani!/ Ona nas jako matka żywi i osłania,/ Przeto warta starunku, a umiłowania./ Jej więc wolno krwi, ozdób, fortun naszych zażyć,/ My powinniśmy dla niej wszystko z życiem ważyć,/ Nie żebyśmy się od niej dopominać nowych/ Wdzięczności mieli, zysków lub nagród jakowych”
S. Konarski, co wynika z zacytowanego fragmentu, kazał pojmować patriotyzm jako nieustającą wdzięczność ku ojczyźnie i bezgraniczną oraz bezinteresowną dla niej ofiarność „za to, że jest”. Czy taka postawa powinna charakteryzować także nas, Polaków żyjących w początkach XXI w.? Jak mamy dziś praktykować i okazywać nasze ukochanie ojczyzny? Czy wobec postępującej globalizacji oraz członkostwa Polski w UE uczucie owe nie jest staroświeckie i ośmieszające, czy ma jeszcze jakiś sens? Odpowiedziom na te niełatwe, a jakże istotne pytania poświęcona jest zawartość niniejszego numeru „Cywilizacji”. Materiały, do zapoznania się z którymi dziś zaprasza redakcja kwartalnika, przynoszą wieloaspektowy przegląd najróżniejszych kwestii związanych ze współczesnym pojmowaniem patriotyzmu w ogóle, a jego specyficznej, „polskiej”, odmiany w szczególności.
Wśród owych kwestii na pierwszy plan wysuwa się zagadnienie o konieczności i umiejętności odróżnienia patriotyzmu od nacjonalizmu i szowinizmu, a dalej – rozważania o „polskim charakterze”, o naszych świętach narodowych i szacunku dla symboli, o wychowaniu w duchu patriotycznym i roli mediów w takim procesie, o tym, jak przywiązanie do ojcowizny i ciekawość historii okolicy przekłada się na umiłowanie dziejów narodu i ojczystych krajobrazów, a także o niełatwym „współżyciu” patriotyzmu z polityką.
Interesujące odniesienia historyczne związane z głównym tematem znajdą z kolei Czytelnicy w artykułach omawiających zagadnienie patriotyzmu w świetle postanowień Konstytucji 3 Maja, w zestawieniu z filozofią mesjanistyczną czy też z tezami F. Konecznego o odrębności cywilizacji i o polskości, zaś materiały o specyfice patriotyzmów: amerykańskiego, niemieckiego i francuskiego pozwolą na przeprowadzenie pouczających porównań.
Wszyscy Autorzy, których teksty publikujemy w bieżącym numerze „Cywilizacji”, są zgodni co do tego, iż u podstaw właściwie rozumianego patriotyzmu leży poczucie narodowej tożsamości, jakie – co można przeczytać w jednym z artykułów – „tkwi w zrozumieniu specyfiki dialogu pokoleń aktualnie żyjących z pokoleniami, które odeszły, czyli w rozumieniu tradycji”.
Opinie Klientów: