Annalisa Giulianini
O przebaczaniu czyli jak uleczyć duszę
Psychologiczne i duchowe społeczności
Cena: 2940zł
Czym jest przebaczanie?
Dlaczego i w jaki sposób przebaczanie wpływa na nasze życie?
Czy można być szczęśliwym nie potrafiąc przebaczać?
Jakie mechanizmy obronne utrudniają przebaczenie?
Jak przebaczać, prosić o przebaczenie i dostępować przebaczenia?
Książka w oryginalny i niezwykły sposób bada psychologiczne i religijne mechanizmy przebaczania. Wskazuje drogę oraz trudności w odkrywaniu własnej tożsamości chrześcijańskiej. Pomaga w analizie wpływu negatywnych emocji powstałych w wyniku doznanych krzywd i braku przebaczenia. Wpływa na relacje między ludźmi i kryzysy w związkach. Uczy jak przebaczać.
W historii ludzkości nieustająco dochodzi do nadużyć, niesprawiedliwości i niezrozumienia. Każdy ma coś do wybaczenia, a jednak rzadko zastanawiamy się czym tak naprawdę jest przebaczenie, w jaki sposób ta umiejętność rozwija się w człowieku oraz jakie są główne trudności i mechanizmy obronne uniemożliwiające otwarcie się na ten gest.
Z psychologicznego punktu widzenia przebaczanie jest elementem mającym duży wpływ na równowagę i zdrowie psychiczne. W religii chrześcijańskiej uważane jest za jedną z najważniejszych i najbardziej zobowiązujących wartości świadczących o dojrzałości duchowej człowieka. Łatwo się domyśleć, że wierzący człowiek będzie do niego dążył. Dlaczego wobec tego paradoksalnie i wbrew powszechnemu przekonaniu to właśnie wierzący napotka największe trudności we wprowadzaniu go w życie?
Dlaczego i w jaki sposób przebaczanie wpływa na nasze życie?
Czy można być szczęśliwym nie potrafiąc przebaczać?
Jakie mechanizmy obronne utrudniają przebaczenie?
Jak przebaczać, prosić o przebaczenie i dostępować przebaczenia?
Książka w oryginalny i niezwykły sposób bada psychologiczne i religijne mechanizmy przebaczania. Wskazuje drogę oraz trudności w odkrywaniu własnej tożsamości chrześcijańskiej. Pomaga w analizie wpływu negatywnych emocji powstałych w wyniku doznanych krzywd i braku przebaczenia. Wpływa na relacje między ludźmi i kryzysy w związkach. Uczy jak przebaczać.
W historii ludzkości nieustająco dochodzi do nadużyć, niesprawiedliwości i niezrozumienia. Każdy ma coś do wybaczenia, a jednak rzadko zastanawiamy się czym tak naprawdę jest przebaczenie, w jaki sposób ta umiejętność rozwija się w człowieku oraz jakie są główne trudności i mechanizmy obronne uniemożliwiające otwarcie się na ten gest.
Z psychologicznego punktu widzenia przebaczanie jest elementem mającym duży wpływ na równowagę i zdrowie psychiczne. W religii chrześcijańskiej uważane jest za jedną z najważniejszych i najbardziej zobowiązujących wartości świadczących o dojrzałości duchowej człowieka. Łatwo się domyśleć, że wierzący człowiek będzie do niego dążył. Dlaczego wobec tego paradoksalnie i wbrew powszechnemu przekonaniu to właśnie wierzący napotka największe trudności we wprowadzaniu go w życie?
liczba stron: 152
oprawa: 129x209 mm
format: miękka
Recenzje:
Fragment:
Jak dobrze się nad tym zastanowić, zarówno wina jak i przebaczenie implikują się i odnoszą się wzajemnie do siebie. Poczucie winy zawsze przeżywa się przed kimś (nawet jeśli jest to urojona postać stworzona przez nieświadomość) zaś przebaczenie odwołuje się do kogoś z zżerającą tęsknotą za więzią. Dostojewski pokazuje to sugestywnie w Zbrodni i karze, kiedy Raskolnikow spotyka Marmieładowa, „byłego urzędnika”, żyjącego w skrajnej nędzy i upadku moralnym, lecz przede wszystkim, w rozpaczy po utraconym szacunku i zaufaniu do siebie samego. Słaby, nędzny, zatwardziały i niezdolny oprzeć się nałogowi alkoholik, Marmieładow wie, że jego córka jest zmuszona do prostytuowania się, ponieważ rodzina jest biedna. A mimo to, żeby pić zabiera jej te w tak nędzny sposób zarobione pieniądze. Gardzi sobą aż do najgłębszych pokładów swego bytu; prosi o ukaranie go, o ukrzyżowanie, lecz zarazem o litość nad sobą, ponieważ „musi być miejsce dla każdego człowieka, jakieś miejsce w jakimś zakątku świata, gdzie można znaleźć miłosierne schronienie”.
Z tym wzajemnym i odbudowującym wymiarem przebaczenia mamy z resztą do czynienia codziennie, kiedy słowa dziecka proszącego matkę o przebaczenie. „mamo, przebacz!” znaczą: wypełnij mnie swoją miłością, a wszystko będzie nowe. Zło nie zostaje zapomniane, lecz „darowane”, przezwyciężone przez ogrom miłości. Lubię (może niezgodnie z filologią, według której późnośredniowieczne przebaczać [perdonare] zastępuje łacińskie condonare – zmniejszać karę) uważać „przebaczanie” w aktualnym znaczeniu za mocniejszą formę „dawania” [uwaga: po włosku przebaczać to perDONARE, zaś darować DONARE]: „darować w nadmiarze”. Jednak nie czystą litość czy łagodne miłosierdzie, lecz dawanie nadmiaru sensu, dodatkowego znaczenia, które mówi najgłębszą prawdę o człowieku i utrzymywanych przez niego związkach. W tym znaczeniu także przebieg analizy jest darowaniem, jako odkrycie, nowym i twórczym dawaniem, które człowiek jest w stanie zaproponować swojej „opowiedzianej historii”.
Spis treści:
Część pierwsza.
Umiejętność przebaczania w literaturze psychologicznej
1. Pojęcie przebaczenia
2. Perspektywy badań na temat przebaczenia
3. Pochodzenie umiejętności przebaczania w procesie kształtowania się Ego
Część druga.
Nabycie umiejętnośc iprzebaczania, dynamiczny element w ewolucji i odbudowaniu osobowości religijnej.
4. Przebaczenie i pojednanie w religii chrześcijańskiej
5. Przeszkody na drodze ku dojrzałości oraz trudności w udzielaniu i utrzymywaniu przebaczenia
6. Odbudowanie osobowości
Zobacz inne książki autora: Annalisa Giulianini
Jak dobrze się nad tym zastanowić, zarówno wina jak i przebaczenie implikują się i odnoszą się wzajemnie do siebie. Poczucie winy zawsze przeżywa się przed kimś (nawet jeśli jest to urojona postać stworzona przez nieświadomość) zaś przebaczenie odwołuje się do kogoś z zżerającą tęsknotą za więzią. Dostojewski pokazuje to sugestywnie w Zbrodni i karze, kiedy Raskolnikow spotyka Marmieładowa, „byłego urzędnika”, żyjącego w skrajnej nędzy i upadku moralnym, lecz przede wszystkim, w rozpaczy po utraconym szacunku i zaufaniu do siebie samego. Słaby, nędzny, zatwardziały i niezdolny oprzeć się nałogowi alkoholik, Marmieładow wie, że jego córka jest zmuszona do prostytuowania się, ponieważ rodzina jest biedna. A mimo to, żeby pić zabiera jej te w tak nędzny sposób zarobione pieniądze. Gardzi sobą aż do najgłębszych pokładów swego bytu; prosi o ukaranie go, o ukrzyżowanie, lecz zarazem o litość nad sobą, ponieważ „musi być miejsce dla każdego człowieka, jakieś miejsce w jakimś zakątku świata, gdzie można znaleźć miłosierne schronienie”.
Z tym wzajemnym i odbudowującym wymiarem przebaczenia mamy z resztą do czynienia codziennie, kiedy słowa dziecka proszącego matkę o przebaczenie. „mamo, przebacz!” znaczą: wypełnij mnie swoją miłością, a wszystko będzie nowe. Zło nie zostaje zapomniane, lecz „darowane”, przezwyciężone przez ogrom miłości. Lubię (może niezgodnie z filologią, według której późnośredniowieczne przebaczać [perdonare] zastępuje łacińskie condonare – zmniejszać karę) uważać „przebaczanie” w aktualnym znaczeniu za mocniejszą formę „dawania” [uwaga: po włosku przebaczać to perDONARE, zaś darować DONARE]: „darować w nadmiarze”. Jednak nie czystą litość czy łagodne miłosierdzie, lecz dawanie nadmiaru sensu, dodatkowego znaczenia, które mówi najgłębszą prawdę o człowieku i utrzymywanych przez niego związkach. W tym znaczeniu także przebieg analizy jest darowaniem, jako odkrycie, nowym i twórczym dawaniem, które człowiek jest w stanie zaproponować swojej „opowiedzianej historii”.
Spis treści:
Część pierwsza.
Umiejętność przebaczania w literaturze psychologicznej
1. Pojęcie przebaczenia
2. Perspektywy badań na temat przebaczenia
3. Pochodzenie umiejętności przebaczania w procesie kształtowania się Ego
Część druga.
Nabycie umiejętnośc iprzebaczania, dynamiczny element w ewolucji i odbudowaniu osobowości religijnej.
4. Przebaczenie i pojednanie w religii chrześcijańskiej
5. Przeszkody na drodze ku dojrzałości oraz trudności w udzielaniu i utrzymywaniu przebaczenia
6. Odbudowanie osobowości
Zobacz inne książki autora: Annalisa Giulianini
Opinie Klientów: