Polonia Christiana nr 15

EDYTORIAL:

Sławomir Skiba

Ignorancja czy przewrotność?

Dobiegło końca polityczno-medialne widowisko, które w ostatnich tygodniach rozgrzewało do temperatury wrzenia emocje milionów Polaków. Za nami rewia PR-owskich umiejętności kandydatów i ich sztabów wyborczych, jednak w duszach znacznej części katolickiego elektoratu pozostać powinna twórcza gorycz i święty gniew. Dlaczego od lat katolicy w Polsce nie mają skutecznego polityka i ugrupowania, które z otwartą przyłbicą, wielką odwagą, determinacją i roztropnością umieści na swoich sztandarach pragnienie budowania katolickiego porządku w państwie i szerzenia chrześcijańskiej cywilizacji? Dlaczego katolicy wciąż muszą wybierać między tymi, którzy najmniej zaszkodzą prawu Bożemu i Ojczyźnie, a nie między najpilniejszymi w zabieganiu o dobro najwyższe?

Polska scena polityczna niemal w stu procentach wypełniona jest osobami ochrzczonymi w Kościele katolickim, o czym świadczą nawet katolickie pochówki działaczy antyklerykalnej lewicy, publicznie kwestionujących nauczanie Kościoła (i mniejsza już o to, że nie powinny one mieć miejsca). Jednak sam fakt, że w chwilach najtrudniejszych oczy nawet antyklerykałów kierują się w stronę Kościoła, świadczy ciągle o olbrzymim jego wpływie na życie społeczne i polityczne. Uciekanie od tej rzeczywistości i udawanie, że Kościół w Polsce nie ma żadnej siły, byłoby zwyczajnym objawem tchórzostwa bądź schizofrenii.

A jednak przyglądając się deklaracjom ideowym i popieranym przez dwóch centroprawicowych kandydatów z II tury wyborów prezydenckich rozwiązaniom prawnym w zakresie m.in. obrony życia, in vitro czy obrony integralności praw rodziny, można odnieść wrażenie, że działają oni w jakieś społecznej próżni. Obaj chcą być postrzegani jako centroprawica związana z wartościami cywilizacji zachodniej, co więcej, obaj deklarują się jako katolicy i publicznie przystępują do sakramentów. Jednak w wymienionych wcześniej kwestiach moralnych żaden z nich nie zamierza konsekwentnie realizować całego nauczania Kościoła…

Czy to jeszcze ignorancja, czy już arogancja polityków, którzy tylko z nazwy i metryki pozostają katolickimi? Jeśli fundamentalne prawa naturalne i Boskie nie stanowią dla nich jedynego punktu odniesienia w stanowieniu praw, jak w takim razie mogą się uważać za synów Kościoła? Te pytania dotyczą nie tylko dwóch przeciwników w wyborach, ale także ich ugrupowań politycznych i poszczególnych członków tych partii zasiadających w parlamencie – wszak zdecydowana ich większość również deklaruje się jako katolicy. W swoich wyborach politycznych i głosowaniach nad poszczególnymi projektami zobowiązani są przeto w sumieniu (i to pod groźbą grzechu śmiertelnego) do przestrzegania całego nauczania Kościoła. Stwierdza to jasno Nota doktrynalna Kongregacji Nauki Wiary, gdy zaznacza, że demokracja jest możliwa tylko w takiej mierze, w jakiej opiera się na prawidłowej wizji osoby. W odniesieniu do tej zasady katolicy nie mogą zgodzić się na żaden kompromis, w przeciwnym bowiem razie zanikałoby w świecie świadectwo chrześcijańskiej wiary oraz jedność i wewnętrzna integralność samych wiernych. (…)  Jan Paweł II, w duchu niezmiennego nauczania Kościoła, wielokrotnie przypominał, że na wszystkich, którzy bezpośrednio uczestniczą w ciałach ustawodawczych, spoczywa konkretna powinność przeciwstawienia się jakiejkolwiek ustawie stanowiącej zagrożenie dla ludzkiego życia. Obowiązuje ich – tak jak każdego katolika – zakaz uczestnictwa w kampaniach propagandowych na rzecz tego rodzaju ustaw; nikomu też nie wolno ich popierać oddając na nie głos. (…) Również zagwarantowanie rodzicom swobody w wychowywaniu swoich dzieci jest niezbywalnym prawem.

Dlaczego więc politycy uważający się za katolików nie chcą respektować całego nauczania Kościoła? Czy zuchwale łudzą się, że ujdzie im to bezkarnie w rozliczeniu z Sędzią Najwyższym? A może liczą na pobłażliwość pasterzy i katolickiego elektoratu?