Ora pro nobis (CD)

Jasna Góra jest miejscem modlitwy. Najczęściej jest to modlitwa w postawie klęczącej. Wyraża ona błaganie połączone z uwielbieniem. To gest adoracji należny samemu Bogu. Pismo Święte w wielu miejscach takie właśnie znaczenie często podkreśla. W syntetycznym ujęciu myśl tę wyraża formuła św. Pawła zwerbalizowana w twierdzeniu, że na imię „Jezus” powinno się zgiąć wszelkie kolano, by uznać w ten sposób, że Chrystus jest Panem (Flp 2, 10-11).

Teologia ikony w odniesieniu do Obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej przyjmuje prawdę o szczególnej obecności Boga jako znaku w tego rodzaju zapisie malarskim. Péguy postawę klęczącą określił jako prawo człowieka wolnego. Modlitwa na klęczkach jest zewnętrznym wyrazem powagi sytuacji człowieka i potężnym wezwaniem dla otoczenia. Sam Jezus Chrystus „upadł na ziemię” w Ogrójcu (Mk 14,25), kamienowany Szczepan klęczał przebaczając nieprzyjaciołom (Dz 7, 60). Tak też modlił się Piotr przed wskrzeszeniem Tabity (Dz 9, 40).

Duchowość kontemplacyjno - czynnego Zakonu Paulinów, sięgająca swymi korzeniami w życie rozmodlonych pustelników węgierskich, była jednym z głównych motywów sprowadzenia ich na Jasną Górę w 1382 roku. Oni to - według słów Norwida - „tam na modłach siwieją”.

Jedną z form modlitwy zakonników jasnogórskich stały się tzw. „Klęczki”, pielęgnowane od zamierzchłych wieków aż do naszych czasów. Ta skrótowa nazwa „klęczki” określa pozycję klęczącą podczas modlitwy. Ustalił się zwyczaj śpiewania tych modlitw według melodii jasnogórskich, odmiennych dla każdego z ośmiu elementów, składających się na całość „klęczek”.

Zgodnie z najdawniejszą tradycją, która przetrwała aż do połowy naszego stulecia, „klęczki” odbywały się w wigilie świąt maryjnych w Kaplicy Matki Bożej po uroczystych nieszporach w bazylice. W okresie zimowym natomiast - codziennie w Kaplicy przed różańcem o godzinie 15.30. Od blisko trzydziestu lat zwyczaj modlitwy na klęczkach podjęli także, w każdą sobotę wieczorem, bracia klerycy Wyższego Seminarium Duchownego Paulinów na Skałce w Krakowie.

Wśród wykonywanych przez klerycką scholę gregoriańską utworów „klęczek” na szczególną uwagę zasługuje pieśń: „O Maryja, cna Dziewica”. Według J. Surzyńskiego, jest to jedna z najpiękniejszych i najstarszych pieśni polskich. Za jej starożytnością przemawia melodia w szóstym tonie kościelnym-hypolidyjskim.

Atmosferę czci Bogarodzicy wprowadza także „Missa in honorem Beatae Mariae Virginis Claromontanae Częstochoviensis” wraz z „Magnificat”, psalmem i dwiema antyfonami maryjnymi w wykonaniu scholi gregoriańskiej.

Papież Pius X ustanowił w 1904 r. święto Matki Bożej Jasnogórskiej wyznaczając środę po 24 sierpnia, jako domniemaną datę sprowadzenia Obrazu. Teksty liturgiczne wyznaczono z Uroczystości Wniebowzięcia NMP. Dopiero jednak były nuncjusz apostolski w Polsce, papież Pius XI przychylając się do prośby paulinów wyznaczył w 1931 r. święto Matki Bożej Jasnogórskiej na dzień 26 sierpnia i zatwierdził specjalny formularz Mszy św. „Fundamenta eius in montibus sanctis”. W oparciu o te papieskie decyzje wprowadzono od 1932 r. zwyczaj codziennej, uroczystej celebracji Mszy św. wotywnej w języku łacińskim o Matce Bożej Jasnogórskiej w Kaplicy przed Jej Obrazem.

Prezentowane dokonania scholi gregoriańskiej zrealizowane pod kierunkiem doc. Mariana Machury i przy zapobiegliwej współpracy kantora seminarium o. Nikodema Kilnara, niechaj służą pomnożeniu chwały Bożej i czci Jasnogórskiej Bogarodzicy, stając się hołdem wdzięczności i miłości ze strony najmłodszego pokolenia.