ks. Guido Marini
Sługa Liturgii
Cena: 1990zł
Po raz pierwszy wydane autoryzowane wypowiedzi mistrza papieskich ceremonii.
Liturgia Mszy św., od lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku, traktowana już to z nonszalancją (jako obszar ekspresji celebransa i wspólnoty), już to z lekceważeniem („to tylko forma”) – dziś powraca, zarówno w praktyce Kościoła, jak i w jego refleksji, na należne sobie miejsce.
II Sobór Watykański przypomniał i wyeksponował prawdę o liturgii – że jest ona Źródłem i Szczytem życia chrześcijańskiego. Niestety, bezpośrednio po soborze, kiedy zaczęto wprowadzać reformę, robiono to na tyle chaotycznie, w pośpiechu, w oparciu o ideologiczne założenia zrywania z tym, co było i wprowadzania nowości, że owo źródło zamiast dawać kryniczny zdrój, wylewało zmącone strugi, które zatruwały całe obszary Kościoła.
Oto fragment książki:
(…) czasami odnosi się wrażenie, że pewne jednostki są prawdziwie stronnicze w swoim sposobie myślenia, słusznie określanym jako ideologia, lub raczej jako przyjęte z góry pojęcie zastosowane do historii Kościoła, niemające nic wspólnego z prawdziwą wiarą.
Przykładem wytworu owej błędnej teologii jest ciągłe dzielenie Kościoła na przedsoborowy i posoborowy. Owszem, tego typu przemawianie można uznać za zasadne, lecz jedynie pod warunkiem, że nie mówimy o dwóch Kościołach: jednym – przedsoborowym, który nie ma już nic więcej do powiedzenia ani do zaoferowania z racji „powstania nowego”, drugim zaś — posoborowym, nowej rzeczywistości będącej wytworem Soboru [Watykańskiego II], oraz, wedle jego domniemanego ducha, w zerwaniu z przeszłością. Tego typu stwierdzenie, a co więcej, rozumowanie, nie może być naszym własnym tokiem myślenia. Nie dość, że jest ono błędne, to do tego przedawnione,(…).
Mistrz ceremonii papieskich, ks. Guido Marini, pokazuje, co trzeba zrobić, by źródło, którym jest liturgia – było źródłem krynicznym, by prawdziwie użyźniała łaską życie chrześcijan. Taki sens – oczyszczania źródła – mają zmiany w celebracjach papieskich – wzorcowych przecież dla całego Kościoła. Taki sens ma przywrócenie do pełni praw prastarej, ciągle żywej, a w ostatnich dziesięcioleciach administracyjne zepchniętej w niebyt – klasycznej liturgii rzymskiej.
Oprócz wypowiedzi papieskiego ceremoniarza, książka zawiera także znakomicie opracowane kompendium na temat roli, jaka jest mu powierzona, odpowiedzialności związanej z tym urzędem, wymogów wobec osób sprawujących ten urząd; znajdziemy też w książce rozbudowany szkic biograficzny obecnego ceremoniarza papieskiego (nowego Dantego, jak określają go niektórzy komentatorzy nawiązując do legendarnej postaci Enrico kardynała Dantego).
Liturgia Mszy św., od lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku, traktowana już to z nonszalancją (jako obszar ekspresji celebransa i wspólnoty), już to z lekceważeniem („to tylko forma”) – dziś powraca, zarówno w praktyce Kościoła, jak i w jego refleksji, na należne sobie miejsce.
II Sobór Watykański przypomniał i wyeksponował prawdę o liturgii – że jest ona Źródłem i Szczytem życia chrześcijańskiego. Niestety, bezpośrednio po soborze, kiedy zaczęto wprowadzać reformę, robiono to na tyle chaotycznie, w pośpiechu, w oparciu o ideologiczne założenia zrywania z tym, co było i wprowadzania nowości, że owo źródło zamiast dawać kryniczny zdrój, wylewało zmącone strugi, które zatruwały całe obszary Kościoła.
Oto fragment książki:
(…) czasami odnosi się wrażenie, że pewne jednostki są prawdziwie stronnicze w swoim sposobie myślenia, słusznie określanym jako ideologia, lub raczej jako przyjęte z góry pojęcie zastosowane do historii Kościoła, niemające nic wspólnego z prawdziwą wiarą.
Przykładem wytworu owej błędnej teologii jest ciągłe dzielenie Kościoła na przedsoborowy i posoborowy. Owszem, tego typu przemawianie można uznać za zasadne, lecz jedynie pod warunkiem, że nie mówimy o dwóch Kościołach: jednym – przedsoborowym, który nie ma już nic więcej do powiedzenia ani do zaoferowania z racji „powstania nowego”, drugim zaś — posoborowym, nowej rzeczywistości będącej wytworem Soboru [Watykańskiego II], oraz, wedle jego domniemanego ducha, w zerwaniu z przeszłością. Tego typu stwierdzenie, a co więcej, rozumowanie, nie może być naszym własnym tokiem myślenia. Nie dość, że jest ono błędne, to do tego przedawnione,(…).
Mistrz ceremonii papieskich, ks. Guido Marini, pokazuje, co trzeba zrobić, by źródło, którym jest liturgia – było źródłem krynicznym, by prawdziwie użyźniała łaską życie chrześcijan. Taki sens – oczyszczania źródła – mają zmiany w celebracjach papieskich – wzorcowych przecież dla całego Kościoła. Taki sens ma przywrócenie do pełni praw prastarej, ciągle żywej, a w ostatnich dziesięcioleciach administracyjne zepchniętej w niebyt – klasycznej liturgii rzymskiej.
Oprócz wypowiedzi papieskiego ceremoniarza, książka zawiera także znakomicie opracowane kompendium na temat roli, jaka jest mu powierzona, odpowiedzialności związanej z tym urzędem, wymogów wobec osób sprawujących ten urząd; znajdziemy też w książce rozbudowany szkic biograficzny obecnego ceremoniarza papieskiego (nowego Dantego, jak określają go niektórzy komentatorzy nawiązując do legendarnej postaci Enrico kardynała Dantego).
liczba stron: 86
oprawa: miękka
format: A5
Recenzje:
Spis treści:
Wstęp
Rozdział I
Ceremoniarz
Kim jest ceremoniarz?
Terminologia i nazewnictwo
Rys historyczny
Istota posługi
Cechy i przymioty
Osoba ceremoniarza
Szaty liturgiczne
Urząd Papieskich Ceremonii Liturgicznych
Podsumowanie
Rozdział II
Sługa liturgii
Rys biograficzny
Osobowość publiczna
Posługa
Myśl liturgiczna
Era księdza Guido Mariniego
Nowy ruch liturgiczny
Rozdział III
Duch liturgii
Wstęp
Święta Liturgia, wielki dar Stwórcy dla Kościoła
Orientacja i jedność z Bogiem
Czynne uczestnictwo
Muzyka sakralna lub liturgiczna
Rozdział IV
Między starym a nowym
Między ciągłością a rozwojem
Liturgia podstawą jedności
Rozwój z poszanowaniem Tradycji
Od liturgii zaczyna się odnowa i reforma Kościoła
Rozdział V
Nowy Dante?
Życie legendy
Jaka przyszłość?
Wstęp
Rozdział I
Ceremoniarz
Kim jest ceremoniarz?
Terminologia i nazewnictwo
Rys historyczny
Istota posługi
Cechy i przymioty
Osoba ceremoniarza
Szaty liturgiczne
Urząd Papieskich Ceremonii Liturgicznych
Podsumowanie
Rozdział II
Sługa liturgii
Rys biograficzny
Osobowość publiczna
Posługa
Myśl liturgiczna
Era księdza Guido Mariniego
Nowy ruch liturgiczny
Rozdział III
Duch liturgii
Wstęp
Święta Liturgia, wielki dar Stwórcy dla Kościoła
Orientacja i jedność z Bogiem
Czynne uczestnictwo
Muzyka sakralna lub liturgiczna
Rozdział IV
Między starym a nowym
Między ciągłością a rozwojem
Liturgia podstawą jedności
Rozwój z poszanowaniem Tradycji
Od liturgii zaczyna się odnowa i reforma Kościoła
Rozdział V
Nowy Dante?
Życie legendy
Jaka przyszłość?
Opinie Klientów:
podpis napisał(a):
[2011-08-08]