Hosanna Filio David (CD)

Siódme już nagranie Scholi Gregoriańskiej WSD Paulinów stanowi wybór najpiękniejszych śpiewów liturgicznego okresu Wielkiego Tygodnia: od Niedzieli Palmowej aż do Wigilii Paschalnej. Wtedy właśnie Kościół celebruje w sposób uroczysty centralną tajemnicę swej wiary - śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa.

Doniosłość i waga tych świąt odzwierciedla się w kształcie i bogatej formie obrzędów liturgicznych, których elementem jakże istotnym jest śpiew kościelny. Można otwarcie powiedzieć, że śpiewy tego okresu należą do najbardziej wzniosłych, wzbudzają podziw i wstrząsają do głębi dusze wiernych, pomagają uczestniczyć w tych misteriach paschalnych i towarzyszą nieustannie podczas ich celebracji.

W nich to zawarte jest bogactwo i tradycja przeżyć ludu Bożego, który z entuzjazmem wita wjeżdżającego na osiołku Mesjasza wołając: „Hosanna Synowi Dawidowemu”, później ze łzami w oczach adoruje krzyż Pana: „Ecce lignum crucis”, powtarzając wciąż Jego skargę: „Ludu mój ludu, cóżem ci uczynił?” i wsłuchując się w przejmujące lamentacje proroków, aby wreszcie z radością i w uniesieniu podjąć wielkanocne „Alleluja”.

Wielka miłość do Tego, który dla naszego zbawienia wszedł w śmierć i powstał z niej jako zwycięzca, troska pasterzy Kościoła o zachowanie żywej tradycji oraz prosta wiara ludu zrodziły te wspaniałe owoce muzyki kościelnej, które pragniemy zaprezentować niniejszym nagraniem.

Chorał gregoriański wpisał się na dobre w muzyczny krajobraz naszej kultury. „Wiara sama tworzy kulturę a nie niesie jej tylko z sobą jak dodany z zewnątrz strój”. Wiara bowiem przełożona na kulturę stanowi środowisko naszego życia, w którym krążą i pulsują żywe prawdy Objawienia Bożego, z niego to czerpiemy inspiracje i natchnienia dla naszej codzienności. W ten sposób jawi się ona jako płodna i twórcza dla ducha, wypełnia całą przestrzeń naszego przeżywania wiary oraz jej świętych misteriów.

Liturgia Wielkiego Tygodnia a zwłaszcza Triduum Paschalne jest niewątpliwym szczytem tego przeżywania, górującym ponad całym pasmem liturgicznych uniesień. Tak to potężny i przejmujący śpiew graduału „Christus factus est pro nobis” ze Mszy Wieczerzy Pańskiej przedstawia nam Chrystusa posłusznego Ojcu aż do śmierci i to śmierci krzyżowej oraz daje nadzieję na przyszłe wywyższenie, które ma stać się udziałem wierzących w Jego wielkie Imię. Czyż nie wzbudza i potęguje wiary wielki głos Improperiów - owej słynnej skargi udręczonego za nasze grzechy Chrystusa, który woła do swego ludu: „Odpowiedz mi”?

Duch wiary, który pozwala nam twórczo uobecniać i kontynuować wielką Tradycję muzyczną Kościoła prowadzi nas zarazem do odkrycia tego, co jest w niej najgłębszego, do duchowej istoty muzyki liturgicznej, o której w szczególnie piękny i przekonujący sposób mówił papież Grzegorz Wielki: „Kiedy śpiew psalmodii rozbrzmiewa z samej głębi duszy, wszechmocny Pan znajduje przezeń dostęp do serca tak, że wlewa w nasłuchujący umysł tajemnice przepowiedni czy łaskę skruchy. Dlatego napisane jest: ‘Pieśń pochwalna oddaje mi cześć, i to jest droga, na której pragnę ukazać Boskie zbawienie’ (Ps 50,23). To bowiem, co po łacinie znaczy salutare, zbawienie, to po hebrajsku znaczy Jezus. Dlatego w pieśni pochwalnej stworzona zostaje możliwość objawienia się Jezusa, kiedy bowiem przez śpiew psalmów wylana zostaje skrucha, powstaje w nas droga do serca, u której kresu dochodzi się do Jezusa...”

Jest to najwyższa posługa muzyki, dzięki której nie zaprzecza ona swej artystycznej wielkości, lecz dopiero ją w pełni znajduje: odsłania zasypaną drogę do serca, do centrum naszego istnienia, tam, gdzie styka się ono z istnieniem Stwórcy i Zbawiciela. Gdziekolwiek to się udaje, muzyka staje się drogą prowadzącą do Jezusa; drogą, na której Bóg ukazuje swoje zbawienie.

Niech nowe nagranie naszej scholi w Jubileuszowym Roku 2000 przyczyni się do odkrycia tej właśnie drogi oraz jej celu - Boga, który jest Miłością.

/tekst: Paweł Morka OSPPE/