Michael Davies
Sobór Papieża Jana. Rewolucja liturgiczna
Cena: 4400zł
Michael Treharne Davies (zm. 25 września 2004) był znanym na całym świecie brytyjskim konserwatystą i obrońcą tradycji katolickiej, był autorem wielu książek na temat kryzysu katolicyzmu jaki zapanował po Soborze Watykańskim II. Był prezesem Międzynarodowej Federacji "Una Voce".
Publikowana po raz pierwszy w języku polskim książka jest jedną z trzech, jakie Davies napisał na temat rewolucji liturgicznej: The Liturgical Revolution, vol. I: Cranmer's Godly Order, vol. II: Pope John's Council , vol. III: Pope Paul's New Mass.
Oto fragment ze wstępu do czwartego już wydania tej książki na Zachodzie:
/.../ Najważniejszym wydarzeniem od czasu opublikowania poniższej książki w 1977 r., odnoszącym się do Drugiego Soboru Watykańskiego, było zwołanie w listopadzie 1985 r. przez papieża Jana Pawła II w Rzymie Nadzwyczajnego Synodu Biskupów. Celem Synodu było ocenienie wpływu Soboru na życie Kościoła. Komisje Episkopalne poszczególnych krajów dostarczyły raporty na temat efektywności reform soborowych w swoich krajach. Gdy doszło do Komisji Episkopatów anglojęzycznych, rezultat był tak przewidywalny jak wybory w Związku Radzieckim. Sprawozdanie angielskich biskupów było możliwie najbardziej bezmyślne, choć tylko odrobinę głupsze niż to zaprezentowane przez hierarchów ze Stanów Zjednoczonych. Padło tam nawet stwierdzenie, że jesteśmy w trakcie drugich Zielonych Świąt o takim nasileniu, że te pierwsze nie mają z nimi porównania. Wszyscy wszędzie są zaangażowani w nieustający dialog i nieprzerwaną odnowę. Jedyną skazą na idyllicznym krajobrazie posoborowym jest obecność katolików wyrażających "punkt widzenia mniejszości ekstremistycznej". Ci katolicy, których przestępstwem jest wierność wobec Magisterium Kościoła i jego najbardziej czcigodnych tradycji, zostali zadenuncjowani przez biskupów angielskich za manifestowanie "braku tolerancji i pewnego nowego fundamentalizmu". Co smutne, ten Synod Nadzwyczajny poparł stanowisko tego głupiego optymizmu. Dana przez Boga szansa, żeby stawić czoła faktom posoborowej klęski i zainicjować powrót do Tradycji, została zaprzepaszczona. W swoim sprawozdaniu końcowym Ojcowie Synodu ogłosili: Były trzy powody zwołania tego Synodu: uczcić Drugi Sobór Watykański, ponownie zatwierdzić jego znaczenie oraz kontynuować jego pracę. Jesteśmy wdzięczni, że z Bożą pomocą, osiągnęliśmy wszystkie te cele. Uczciliśmy wspólnie, z całego serca Sobór Watykański II, jako łaskę od Boga i dar Ducha Świętego, dzięki temu wiele duchowych korzyści spłynęło na Kościół jako całość, na partykularne Kościoły i na ludzi naszych czasów. W tym samym duchu i z radością potwierdziliśmy znaczenie Drugiego Soboru Watykańskiego jako pełnoprawnego i aktualnego wyrazu wiary zawartej w świętych Pismach i żywej Tradycji Kościoła. Z tego powodu postanowiliśmy podążać tą samą drogą, którą wyznaczył Sobór.
Publikowana po raz pierwszy w języku polskim książka jest jedną z trzech, jakie Davies napisał na temat rewolucji liturgicznej: The Liturgical Revolution, vol. I: Cranmer's Godly Order, vol. II: Pope John's Council , vol. III: Pope Paul's New Mass.
Oto fragment ze wstępu do czwartego już wydania tej książki na Zachodzie:
/.../ Najważniejszym wydarzeniem od czasu opublikowania poniższej książki w 1977 r., odnoszącym się do Drugiego Soboru Watykańskiego, było zwołanie w listopadzie 1985 r. przez papieża Jana Pawła II w Rzymie Nadzwyczajnego Synodu Biskupów. Celem Synodu było ocenienie wpływu Soboru na życie Kościoła. Komisje Episkopalne poszczególnych krajów dostarczyły raporty na temat efektywności reform soborowych w swoich krajach. Gdy doszło do Komisji Episkopatów anglojęzycznych, rezultat był tak przewidywalny jak wybory w Związku Radzieckim. Sprawozdanie angielskich biskupów było możliwie najbardziej bezmyślne, choć tylko odrobinę głupsze niż to zaprezentowane przez hierarchów ze Stanów Zjednoczonych. Padło tam nawet stwierdzenie, że jesteśmy w trakcie drugich Zielonych Świąt o takim nasileniu, że te pierwsze nie mają z nimi porównania. Wszyscy wszędzie są zaangażowani w nieustający dialog i nieprzerwaną odnowę. Jedyną skazą na idyllicznym krajobrazie posoborowym jest obecność katolików wyrażających "punkt widzenia mniejszości ekstremistycznej". Ci katolicy, których przestępstwem jest wierność wobec Magisterium Kościoła i jego najbardziej czcigodnych tradycji, zostali zadenuncjowani przez biskupów angielskich za manifestowanie "braku tolerancji i pewnego nowego fundamentalizmu". Co smutne, ten Synod Nadzwyczajny poparł stanowisko tego głupiego optymizmu. Dana przez Boga szansa, żeby stawić czoła faktom posoborowej klęski i zainicjować powrót do Tradycji, została zaprzepaszczona. W swoim sprawozdaniu końcowym Ojcowie Synodu ogłosili: Były trzy powody zwołania tego Synodu: uczcić Drugi Sobór Watykański, ponownie zatwierdzić jego znaczenie oraz kontynuować jego pracę. Jesteśmy wdzięczni, że z Bożą pomocą, osiągnęliśmy wszystkie te cele. Uczciliśmy wspólnie, z całego serca Sobór Watykański II, jako łaskę od Boga i dar Ducha Świętego, dzięki temu wiele duchowych korzyści spłynęło na Kościół jako całość, na partykularne Kościoły i na ludzi naszych czasów. W tym samym duchu i z radością potwierdziliśmy znaczenie Drugiego Soboru Watykańskiego jako pełnoprawnego i aktualnego wyrazu wiary zawartej w świętych Pismach i żywej Tradycji Kościoła. Z tego powodu postanowiliśmy podążać tą samą drogą, którą wyznaczył Sobór.
liczba stron: 368
oprawa: miękka
format: a5
Opinie Klientów: